Kategori: K Motosiklet

Küba’yı Keşfederken “Mi Moto Fidel Motosikletle Egzotik bir Küba Gezisi”

mi motoKitap kapağı EGZOTİK dese de  REALİST demek daha doğru olabilirdi.
Yazar Christopher Baker Küba hakkında bilgili.  Bu sıradan bir motora bindik hoop Küba’dayız, gezisi değil.  Yıllar öncesinden planlanmış bir rotası ve yazarın politik görüşlerini de içeren bir keşif demek daha doğru olur.
Yazar 1994 yılında ülkeyi ziyaret ediyor. Daisy isimli bir “Havanero” ile ilişkisi gelişiyor. Herhalde bu sayede lokal hayatı iyice tanımaya başlıyor. Daisy ile evlenme noktasına kadar geliyorlar.

1995 Yılında Havana’ya art arda birkaç ziyaret yapıyor.
1996 Yılında Motosikletini Küba’ya götürüyor ve keşif başlıyor.  Keşif 60+30 gün sürüyor.
1997 ‘de kitap basılıyor.
1999’da Havana’ya 6 hafta geçirmek için geri dönüyor.  3 sene öncesine göre şehri değişmiş buluyor.  İzlenimleri detaylı yazmış.

1996 yılında fırtınalı bir havada keşif başlıyor.  İlk haftalar aslında oldukça neşeli de geçiyor.  Yazarın gece hayatına ve beşeri ilişkileri kitabı daha da renkli kılıyor.
İngiliz Yazar Küba devrimine saygı duyuyor ve Amerikan ambargosunu sert eleştiriyor.  Ama yollarda kilometresi arttıkça edindiği deneyimler ile ülkenin ambargo dışında sorunları olduğunu ilk ağızdan dinliyor görüyor.  Sorun gittikçe ağırlaşan yönetim. Buna karşın Kübalı’ların sonsuz yaşam enerjisi ona ümit veriyor diyelim.  Detaylar kolayca okunan bu kitapta.

Yazarın Küba le ilişkisi bu kitap ile sınırlı değil.  İlerleyen yıllarda (2003 ve 2006) arasında Küba Havana ve Küba’daki klasik Amerikan arabaları üzerine kitaplar yazdığını da not edelim.  Halen Küba’ya turlar düzenliyor. İsterseniz motosiklet turuna katılabilirsiniz.

Peki bu kitabı nerede bulabilirsiniz? Bendeki oldukça eski bir kopyası.  Halen raflarda olduğunu düşünmüyorum en azından görmedim.  Tavsiyem daha önce olduğu gibi www.nadirkitap.com olacak.
Motosiklet tutkunuz varsa zaten eliniz mecbur almalısınız.  Ama Küba’nın coğrafyası kadar sosyal yapısı ile de ilgileniyorsanız tavsiye ederim.

Reklamlar

“İRFAN KİPMAN” hakkında ek bilgiler

İrfan Kipman ve motosiklet ile dünya seyahati hakkında daha önce yazmış idim.  Yaptığı gezi ve hayatı hakkında araştırma yaparken bakın ne buldum.
Kaynak, bir mezat sitesi. Orijinal metin aşağıda.
İrfan Bey oldukça renkli bir hayat yaşamış.
1940 – 1950 yılları arasında müzik ile uğraşmış. Tango söylemiş.  Tango Notaları kitabı yayınlamış.  Orkestra kurup Amerika’da turlamış.  Amerika’nın sesi radyosunda program hazırlayıp sunmuş.
1950’li yıllarda Eşi İrma ile Washington’a taşınmışlar. Müzisyenliğin yanına radyoculuğu ve tercümanlığı eklemiş. Yazıya göre motosiklet ile yaptığı dünya turunu dökümante etmiş. Yukarıda bu geziye başlarken Dolmabahçe önünde görülüyor.  Dökümante ettiği bu gezi hakkında fotoğraf, resim belki de film bulmak bakalım mümkün olacak mı?
Ve Türkiye’den çini seramik almaya koleksiyona başlamış.Yazıya göre servis dışına çıkarılmış bir Amerikan Savaş Gemisini satın alarak, topladığı bol miktarda çiniyi ABD’ye taşımış.  Gene yukarıda Türk Süsleme Sanatı isimli bir sergide çekilmiş fotoğrafı var.
1960’lı yıllarda Malaga’Ya taşınmışlar.  1988 yılında ölene dek Malaga’da yaşamış.
Bu gizemli gezgin hakkında bakalım başka detay ne bulabileceğiz.  1949 yılında böyle bir geziyi düşünüp hayata geçirmek takdir edilmesi gereken bir hareket.  O yıllarda ki dünya ise bugün artık yok.  Ne enteresan bir çok ülkeye gitmek savaş gibi sebepler sonucu artık mümkün değil.  İrfan Bey’in bu hatıratı hakkında bilgisi olanlardan tekrar yardım rica ediyorum.

Irfan Kipman (1919-88) was born in Istanbul in 1919 to a wealthy mercantile family. He studied languages, reputedly speaking nine fluently. He studied journalism, and composed music, publishing tangos in the 1940s-50s. He was an accomplished accordion player and toured the USA with a band of fellow Turkish musicians. He studied and collected both antique and contemporary Turkish ceramics, and was considered a connoisseur in this field. In the late 1940 Irfan was offered a position with The Voice of America, the US radio station, where he directed and hosted his own radio program from Turkey. In the 1950s, he and his wife Irma moved to Washington D.C., where he worked both as a journalist and translator, whilst touring as a musician. In 1950 he did a very well known and documented world tour on his Harley Davidson motorcycle. He regularly travelled back and forth between the U.S.A. and Turkey where he regularly purchased large quantities of tiles and tile mural panels which he took back to the US to decorate his home and those of his Turkish friends. Due to the huge quantity of tiles that he had acquired in Turkey, Irfan purchased a surplus naval vessel from the US Navy (c. 1949), which he personally sailed to the US loaded with crates of tiles. Irfan retired to Malaga in Spain in the 1960s, where he lived until his death in 1988.”

"4 Motor 6 Gezgin 12 Ülke Yollarda 24 Gün" Yazar Süleyman Münci Kaynak

Münci bey ilk defa yurt dışına hemde motorla çıkıp 24 gün Avrupayı gezmiş.  Üşenmemiş anılarını yazmış, bastırmış. Öncelikle bu çabası sebebi ile kendisini tebrik ediyorum.

Kitap grupta yer alan ve daha sonra ülkemizdeki bir kazada hayatını kaybeden Seçkin ve Erol arkadaşların anısına da ithaf edilmiş.  Allah rahmet eylesin.

Kitabın adında anlaşılacağı üzere 6 kişi 4 motor yazın yapılan bir gezi bu. Yunanistan’dan İtalya’ya geçiş ve İsviçre, Almanya, Belçika, Avusturya, Lüksemburg, Hollanda ve Fransayı kapsıyor.

Yazar detaylı olarak yolda yaşadıklarını yazmış.  Hazırlıklardan başlamış, yapılan harcamaları da detaylandırmış.  Avrupa’da ağırlıklı olarak kampinglerde konaklamayı tercih etmişler.  Nadir otelde kalmışlar.

Grup içinde genelde bir ahenk var.  Malum bu tür uzun yolculuklarda gezginler arasında sorunlar yaşanabilir.  Farklılıklar hele 24 gün süren bir gezi sürecinde ciddi sorunlara ve grubun parçalanmasına yol açabilir.  Ekip bu durumlara düşmeden uyum içinde hareket etmeyi becermiş.

Gezi esnasında gezginlerin özel hayatlarına da kısa dokunmalar var.  Mesela yazarımız ailesi ile daha çok vakit geçirebilmek tatil yapabilmek için emeklilik yaş gelince sahip olduğu işletmeyi satıp emekli oluvermiş.  Enteresan.

Kitabın başında ise geziye katılan 2 gezginin

Ben aynı geziyi yapsam sanırım daha az yol yapmayı ama kaldığım şehirlerde ekstra gün harcayıp ziyareti derinleştirmeyi tercih ederdim.  Diğer bir alternatif ise isterseniz motorunuzu RORO gemileri ile Trieste’ye önden gönderebilirsiniz.  Organizasyon dahilinde siz uçak ile Slovenya üzerinden Trieste’ye gidip motoru teslim alabilirsiniz.  Bu şekilde gidiş ve gelişte 3 ila 4 gün kazanma şansınız olabilir.

Kitaba döner isek kolay okunuyor, eğer bölgeye ziyaret düşünüyorsanız bilgiler aktarıyor.  Ben İtalya ve Alplerde geçen kısımları daha ilginç buldum.  Hızlı hareket edildiği için derine inebilen bir yolculuk değil ama buda gezginleri tercihi sonuçta.  Benzeri gezgin kitaplarının artması dileği ile.

Bir Yolculuk Hikayesi "Sana Sarılırsam Korkma"

Yazar Fulvio Ervas bir baba oğlun yolculuk hikayesini yazmış.  Baba Franco Antonello, Oğlu Andrea  ile birlikte yaz tatilini fırsat bilip, Florida’ya uçar ve orada kiraladıkları Harley Davidson motosiklet ile Doğudan Batıya sürerler.  Motoru bırakır Mexika’ya uçar araba ile gezerler.  Madem geldik tam olsun der Guatemala, Belize, Panama, Kosta Rika ve Brezilya’ya da ayak basarlar.  Uzun bir yaz tatili olur anlayacağınız.

Buraya kadar ne var bunda parası ve zamanı olan herkes yapabilir denebilir.  Ama 18 yaşındaki Andrea Otizm hastasıdır.  3 yaşında teşhis konmuş geçen sürede aile Andrea’yı kazanmak uğruna her yolu denemiştir.  Franco doktorların onay vermemesine karşın oğlunu alır yolculuğa hazırlar eşin ve küçük oğlunu İtalya’da bırakıp yola çıkarlar.
Andrea’nın web sitesi;  http://www.andreaantonello.it/

Bu gerçek bir yolculuğun hikayesi.  Bir yerde yol hikayesini okuyor diğer yanda Franco’nun oğlu iletişime geçmek için gösterdiği çabayı takip ediyorsunuz.  Bilgisayar aracılığı yazışmalarını da kitaba eklemişler. Çok etkileyici.  Hele Andrea’nın “İyileşmek İstiyorum, çok yoruldum!” şeklinde yazılı ifadesi aslında her şeyin bilincinde olduğunu net ortaya koyuyor.  Aynı Andrea “Renkler benim duygularım, söyleyemediğim kelimelerim” diyor.

Los Angeles’tan Meksika’ya uçtukları kısımdan sonra izlenimler renkleniyor çok daha çarpıcı bir hal alıyor.  ABD tarafında ki tek düzelik bitiyor, renkler insanlar ve yer yer sert fakirlik başlıyor.  Yolda kendilerine el eden ve fakir bir klübede yaşayan ailenin önünde duruyorlar.  Sohbet derken içeri buyur ediliyorlar.  Evde çok zor şartlar altında yaşayan Otistik bir delikanlı Jorge ile tanışıyorlar.  Ve kitabın gelirleri Jorge’ye ev yapılmasına bağışlanıyor. Kitap 2012 yılında yazılmış, aynı yıl İtalya’da çok satanlar listesine girmiş.  Belkide bu sayede Jorge evine kavuşmuş.
Jorge çin bir EV

Kitabı Türkçe’ye tercüme eden Melda Eralp’ı tebrik etmek lazım.  Çok iyi bir iş çıkartmış, keyifle okunuyor.   O kadarki ben elimden bırakamadım.  
Sonuç:  Kitabı okumanızı tavsiye ederim, unutmayın bu merkezinde insan olan bir yolculuk hikayesi.